Na een fusie tussen de handbalafdelingen van HGV en Tubantia ontstond de nieuwe handbalvereniging “Donar”. Van Tubantia werd de typemachine meegekregen (met de restrictie dat als Tubantia hem nodig had zij er ook hun stukjes op mochten typen) en een klein startkapitaal.
Aanvankelijk werd nog buiten gespeeld, met elf tegen elf, op het huidige voetbalveld van Barbaros en ook de afmetingen had van een voetbalveld. Later ging ons veld naar waar nu de inloopbaan is van atletiek op het Veldwijk.
Het elf -handbalveld was in de laatste jaren van haar bestaan verdeeld in 3 vakken. Men mocht met nooit meer dan met 6 personen (exclusief de doelverdediger) verdedigen en met 6 personen aanvallen. Voor die tijd werd over het hele veld gespeeld, dus zonder de drie vakken. De cirkel was in beide situaties op 13 meter van het doel.
Toen, eind jaren zestig begin jaren zeventig, de clubs uit de hoogste afdelingen verplicht werden hun wedstrijden af te werken in de zaal verdween het elfhandbal en werd overgeschakeld naar “zevenhandbal” wat later “zaalhandbal” werd.
De thuiswedstrijden van Donar werden gespeeld in een garagehal van Theusink in Delden en in een sportzaal aan de Boddenkampstraat in Enschede. Uiteraard lag daar geen mooie zwevende parketvloer in zoals we hebben in het Veldwijk maar speelden ze op de betonnen vloer.
Uitwedstrijden werden o.a. gespeeld in de veilinghallen in Twello en Arnhem. Dat het niet altijd piekfijn voor elkaar was blijkt uit de verhalen van de spelers van het eerste uur. Voordat er gespeeld kon worden werd er schoongemaakt maar vaak bleef er ondanks dat wel wat achter op de vloer die daardoor spiegelglad bleken. Maar onze pioniers waren niet voor een gat te vangen; met sokken over de schoenen was er meer grip op de vloer!
De kleedkamers voor de dames en heren werden gebouwd met de kratjes voor groente en fruit. Iedereen kent deze kratjes wel en kan zich dus voorstellen dat er aardige doorkijkjes ontstonden….
Een dames juniorenteam is ooit ook nog landskampioen geworden in de oude RAI in Amsterdam. In dit team speelde Lony Lammertink-Wessels (speelde ook voor Oranje), haar aanmelding voor de reünie was al snel binnen (net als van enkele teamgenoten) zodat we op 26 april verhalen uit de eerste hand over de beginjaren van Donar konden horen.
|